Przez wiele lat unikałam długiego patrzenia na siebie w lustrze. Nie dlatego, że siebie nie kochałam, ale dlatego, że za każdym razem widziałam te drobne rzeczy, które sprawiały, że zaczynałam wątpić w swoją pewność siebie.
Żyłam swoim życiem, uśmiechałam się dla rodziny i przyjaciół, wypełniałam swoje obowiązki, ale głęboko we mnie zawsze istniało ukryte miejsce, w którym mieszkało jedno pragnienie — pewnego dnia zobaczyć siebie taką, jaką naprawdę czułam się wewnątrz.
Nigdy nie marzyłam o tym, żeby stać się inną osobą. Nie chciałam wymazać swojej przeszłości, wspomnień ani lat, które ukształtowały mnie jako osobę, którą jestem dzisiaj. Chciałam jedynie, aby odbicie, które widziałam w lustrze, było bliższe kobiecie, którą czułam w swoim wnętrzu.
Przez lata nauczyłam się uśmiechać nawet w chwilach, kiedy w środku czułam niepewność. Podczas robienia zdjęć często stawałam trochę z boku, unikałam patrzenia prosto w obiektyw i wybierałam takie ujęcia, w których czułam się bardziej komfortowo. Nikt nie zmuszał mnie do takiego zachowania; była to mała wewnętrzna walka, którą sama stworzyłam w sobie.
Pewnego dnia zrozumiałam, że chcę coś zmienić. Nie z powodu opinii innych ludzi, nie po to, aby coś komuś udowodnić, ale po prostu dla siebie.
Ta decyzja nie była łatwa.
Kiedy po raz pierwszy weszłam do kliniki, moje serce zaczęło bić szybciej. Białe ściany, spokojna atmosfera i sprzęt medyczny z jednej strony mnie uspokajały, ale jednocześnie przypominały mi, że stoję przed ważną decyzją.
Usiadłam przed lekarzem i zaczęłam mówić o swoich obawach. Opowiedziałam o swoich lękach, oczekiwaniach i o tym uczuciu, które towarzyszyło mi przez wiele lat.
Lekarz uważnie mnie wysłuchał i powiedział:
— Najważniejsze jest to, żeby nie straciła pani samej siebie. Zmiana powinna pomóc pani poczuć się lepiej, a nie zastąpić osobę, którą już pani jest.
Jego słowa mnie uspokoiły.
W dniu przygotowań ponownie stanęłam przed lustrem. Lekarz podszedł bliżej i zaczął dokładnie analizować rysy mojej twarzy. W dłoni trzymał niebieski marker medyczny. Wykonał kilka małych oznaczeń w różnych miejscach i wyjaśnił, na czym będzie się skupiał.
Patrzyłam w ciszy.
Te linie nie były dla mnie tylko zwykłymi oznaczeniami. Wydawały się przypominać mi wszystkie lata, w których walczyłam o zaakceptowanie samej siebie.
— Czy się pani boi? — zapytał lekarz łagodnie.
Lekko się uśmiechnęłam.
— Tak. Najbardziej boję się tego, że później nie będę mogła siebie rozpoznać.
Lekarz przez chwilę milczał, a potem powiedział:
— Rozpozna pani siebie. Ponieważ nie zmieniamy pani istoty. Daje pani sobie jedynie możliwość zobaczenia bardziej harmonijnego odbicia.
W tamtej chwili poczułam, że wewnątrz mnie zaczyna pojawiać się odrobina spokoju.
Dzień operacji nadszedł szybciej, niż się spodziewałam. Tego ranka długo patrzyłam na siebie w lustrze. Czułam, jakbym żegnała się ze swoimi dawnymi lękami, a nie ze swoim dawnym wyglądem.
Przypomniałam sobie wszystkie chwile, kiedy ukrywałam samą siebie, kiedy nie miałam odwagi w pełni się uśmiechnąć i kiedy byłam dla siebie zbyt surowa.
Zamknęłam oczy i wyszeptałam do siebie:
„Jestem gotowa”.
Przed operacją lekarz jeszcze raz do mnie podszedł i spokojnie wyjaśnił, że wszystko przebiegnie zgodnie z planem. Jego pewność dodała mi siły.
Kiedy zamknęłam oczy, miałam w głowie tylko jedną myśl: chciałam w końcu poczuć spokój ze swoim odbiciem.
Czas minął i kiedy się obudziłam, pierwszym uczuciem był dziwny spokój. Wiedziałam, że wszystko się skończyło, ale nadal nie mogłam zobaczyć rezultatu.
Moja twarz była całkowicie owinięta bandażami.
Podeszłam bliżej lustra, ale wciąż nie mogłam zobaczyć obrazu, o którym myślałam przez wiele miesięcy.
Lekarz stał obok mnie i uśmiechał się.
— Najtrudniejsza część to czekanie — powiedział. — Ale wkrótce nadejdzie dzień, kiedy po raz pierwszy zobaczy pani rezultat.
Powoli wzięłam głęboki oddech.
Od tego momentu rozpoczął się czas oczekiwania.
Każdego ranka budziłam się z tym samym pytaniem: „Jak będę wyglądać, kiedy zdejmą bandaże?”
Czasami czułam niepokój, a czasami ogromne podekscytowanie. Próbowałam wyobrazić sobie tę chwilę, ale tak naprawdę nie potrafiłam zrozumieć, co wtedy poczuję.
Wciąż nie widziałam swojego nowego odbicia.
Ale już czułam, że największa zmiana zaczęła się we mnie.
Dzień zdjęcia bandaży zbliżał się coraz bardziej.
